جنگ به عنوان یک جاذبه گردشگری در ویتنام

جنگ به عنوان یک جاذبه گردشگری در ویتنام
5 1 نفر)
جنگ ویتنام

گردشگری جنگ صدها سال است که در دنیا رواج دارد. کشتی جنگی دریاسالار لرد نلسون، به نام پیروزی سالیان سال است که به یک جاذبه ­ی گردشگری تبدیل شده و میلیون­ها بازدیدکننده را به پورتس­مات انگلستان کشانده است. قهرمانان جنگ داخلی آمریکا هنوز هم توسط تندیس ­ها، آثار هنری یادبود­ها و لوح­های تقدیر مورد تکریم و تجلیل هزاران بازدیدکننده در آمریکا قرار می­ گیرند. بقایای مخوف و غم ­انگیز جنگ جهانی دوم در بلسن، آشویتز و هیروشیمای ژاپن همچنان از مراکز عمده ­ی گردشگری به شمار می ­آیند. به تازگی بازاریابان گردشگری در ویتنام نیز به ارزش فرهنگی ویرانی­ های جنگ کشورشان به عنوان یک جاذبه­ ی گردشگری پی برده و آن جا را در مرکز توجه بازدیدکنندگان خارجی قرار داده ­اند.

ویتنام پس از تحمل ۳۰ سال سختی ناشی از جنگ (ابتدا با فرانسه، سپس آمریکا و در نهایت جنگ داخلی) از سال ۱۹۸۷ با سیاست بازسازی اقتصاد خود به نوسازی و بازسازی زیرساخت ­های اقتصادی­ اش پرداخت. اصلاحات صورت­ گرفته، سیاست درهای باز و بازار آزاد تجاری را تشویق می ­کرد. از زمان تأسیس سازمان ملی گردشگری ویتنام، گردشگری جنگ به طور جدی و عملی بخشی از برنامه­ ی بازاریابی دولت و بخش­های خصوصی گردشگری را به خود اختصاص داد. سازمان ملی گردشگری ویتنام بر افزایش مدیریت دولتی بر گردشگری، پیش ­بینی و برنامه­ ریزی استراتژیک، آموزش منابع انسانی و تسهیل تشریفات اداری تمرکز کرده بود. هدف نهایی، جذب سرمایه ­گذاری خارجی و توسعه­ ی گردشگری به منظور کسب ارز خارجی برای ویتنام بود.

جنگ­های ویتنام سبب مرگ سه میلیون شهروند این کشور به علاوه ­ی ۷۵ هزار سرباز فرانسوی و ۵۹ هزار سرباز آمریکایی گردید که آثار تخریبی محیطی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آن همچنان پابرجاست. سازمان ملی گردشگری ویتنام پیش ­بینی می­ کرد که حدود دو میلیون ویتنامی ­ای که از این کشور مهاجرت کرده و اکنون در بیش از ۸۰ کشور مختلف دنیا ساکن هستند، از کشور مادری خود در قالب گردشگر دیدار خواهند کرد. سربازان سابق آمریکایی نیز که در جنگ ویتنام بوده­ اند، تمایل دارند برای بازدید دوباره از مکان کابوس­هایشان و جایی که دوستان خود را از دست داده ­اند، و نیز مشارکت در ایجاد آینده­ای بهتر برای ویتنام، دوباره در قالب گردشگر به این کشور سفر کنند. در حال حاضر بسیاری از سازمان­های غیر­انتفاعی و شرکت­های مسافرتی در آمریکا نیز تورهای ویژه­ای برای دیدار از صحنه­ های جنگ ترتیب می­ دهند. رقابت بر سر اعتبار و میزان حساسیت در گردشگری جنگ بسیاری از مشکلات اساسی­ ای را که بر سر راه توسعه ­ی گردشگری در ویتنام بود، آشکار ساخت. زیرساخت­ های ضعیف با جاده­ هایی با استاندارد پایین و ارتباط ناقص حمل و نقل میان شمال و جنوب کشور وجود داشت. قوانین تجارت و سیاست­های آن ناقص و گیج­کننده و مایه ­ی سردرگمی سرمایه ­گذاران بود. مسئله­ی دیگر تأمین امنیت برای گردشگران بود، زیرا در شهرها به ویژه هنگام شب در خیابان­ های تاریک جرایمی صورت می­گرفت. در زمینه­ی نیروی انسانی نیز صنعت گردشگری با کمبود کارکنان ماهر و مدیران آموزش ­دیده روبه­رو بود. با همه ­ی این اوصاف، ویتنام از نظر جغرافیایی موقعیت خوبی برای جلب گردشگر دارد. ویتنام کشوری است استوایی که سه­ چهارم زمین­ های آن را جنگل­های استوایی و کوه­های جنگلی تشکیل می­ دهند و دارای ۳۲۰۰ کیلومتر خط ساحلی و ۱۲۵ عدد پلاژ و ساحل بکر می­باشد. آب­وهوای آن عمدتا گرم و مرطوب است و از ماه می تا اکتبر باران­های موسمی استوایی می­ بارد. جاذبه­ های تاریخی بسیار، سبک معماری متعلق به دوره ­ی استعمار فرانسه، رسوم و سنن گوناگون، فرهنگ زندگی قبایل شمالی، آثار و بقایای زمان جنگ با آمریکا و هم­پیمانان آن همگی قسمتی از جاذبه­ های مورد استفاده در بازاریابی گردشگری این کشور هستند.

جاذبه­ ی اصلی گردشگری جنگ در ویتنام، تونل کوچی در ۴۰ مایلی شهر هو شی مین (با نام سابق سایگون) است. تونل کو چی در طول جنگ­های ویتنام به خاطر شبکه­ ی گسترده­ی تونل­های زیرزمینی­ اش که نزدیک به ۲۰۰ کیلومتر بود، معروف شد. این تونل ابتدا جهت مخفی شدن از فرانسوی­ ها استفاده می­شد و پس از آن به صورت مخفیگاه و اقامتگاه ویت­کنگ­ها درآمد. ویت­کنگ­ها حتی موفق شده بودند بخشی از تونل را به زیر دلتای مکونگ که محل ستاد واحد ۲۵ نیروی زمینی آمریکا بود، بکشانند. به دلیل مجهز بودن تونل به کلیه ­ی وسایل زندگی، پارتیزان­ ها و روستاییان نیز برای ماه­ها در این تونل و زیرزمین زندگی می­کردند. این تونل به یک سیستم تهویه­ ی بسیار ماهرانه مجهز بود که علاوه بر تأمین هوای مورد نیاز تونل، دود ناشی از آشپزی را به طور مستقیم به بیرون هدایت می ­کرد. از طریق همین تونل مخفی بود که ویت­کونگ­ها قادر می­ شدند به پادگان­های دشمن بویژه آمریکایی­ها شبیخون بزنند. سربازان آمریکایی تلاش­های بسیاری برای منهدم ساختن این تونل کردند؛ از قبیل حملات پیاده ­نظام، آتش گشودن، بمب ­گذاری، استفاده از سگ­ها و حتی انتشار گاز که البته همگی با شکست رو­به ­رو شد.

در حال حاضر قسمت کوچکی از این تونل برای بازدید عموم آزاد است و چنانچه گروهی از گردشگران متقاضی بازدید از قسمت­های باریک­تر، تاریک­تر و پر از خفاش این تونل باشند، مجوز صادر می­شود. پس از جنگ، این تونل که پیش از آن با قطر ۳۰ اینچ تنها توسط بومیان ویتنامی قابل استفاده بود، متناسب با قامت غربی­ها عریض شد. در بخش کوچکی از تونل– تقریباً به اندازه­ی صد متر– گرمای شدید و محیط تنگ خاکریز که گردشگران را مجبور به خزیدن روی دست و پا می ­کند، می ­تواند سبب گم کردن مسیر شود. محیط بیرونی تونل توسط گودال­ های عظیمی که در اثر انفجار ۵۰۰ هزار تن مواد منفجره در طول جنگ ایجاد شده، محصور است. این انفجار­های قوی در بسیاری از مورد ­ها باعث ریزش سقف تونل و کشته شدن ساکنان زیر آن شده است.

امروزه امکانات متعددی سفر به این تونل را پشتیبانی می­ کند؛ امکاناتی نظیر توضیحات در بخش­ های مختلف، نمایش صحنه­ های واقعی از دهه­ ی ۱۹۶۰، مناطق تیراندازی، فروشگاه­های خرید سوغات با اجناسی مانند گردنبند­های ساخته­شده از گلوله­های نقره­ای و سایر امکانات رفع خستگی در قالب آموزشی/تفریحی. برای بازدیدکنندگان، تله­ های انسانی با میخ­های ساخته شده از چوب بامبوی تیز که توسط شاخ و برگ درختان استتار شده بودند، نمایش داده می ­شود. مجسمه­ هایی به شکل پارتیزان­ ها که لباس­های شبه نظامی بر تن دارند و مسلح هستند، در جنگل­های اطراف در تونل زیرزمینی در معرض تماشای بازدیدکنندگان گذاشته شده است. از آن جا که ممکن است تحمل سختی­های جنگ و مرگ ناچیز شمرده شود و یا توسط تاریخ­ نگاران تحریف شود، این صحنه ­آرایی از لحظات جنگ به منظور تجسم خاطرات جنگی ضروری به نظر می­ رسد. علاوه بر این، استفاده از تجربیات گذشته به ایجاد آینده ­ای شکوفا و موفق و زدودن فقر فرهنگی تحمیلی به ملت­ها کمک نموده، می­ تواند با یادآوری اشتباه ­های شوم گذشته برای نسل­های آینده آموزنده باشد. به اطمینان می ­توان گفت تونل کو چی نمونه ­ای آشکار از قوه­ ی ابتکار و پشتکار ویتنامی­هاست که به پیروزی آنان در جنگ کمک شایانی کرده است.


نظر خودتان را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد