گردشگری مذهبی و سفرهای زیارتی

گردشگری مذهبی و سفرهای زیارتی
3.33 3 نفر)
کعبه

یکی از شاخه های مهم گردشگری که بخش قابل توجهی از فعالیت های جهانگردی را تشکیل می دهد، گردشگری مذهنبی است و بر اساس مقاصد، می توان اشکال مختلفی از آن را شناسایی نمود. این نوع گردشگری، عبارت است از بازدید گردشگران از اماکن مقدس نظیر زیارتگاه ها، قبور، معابد و نظایر آن.

توریست های دینی، گردشگران فرهنگی هستند که برای زیارت اماکن، آثار مذهبی، انجام آئین و مراسم دینی و آموزش و گذراندن اوقات فراغت به اماکن و مراکز دینی جهان سفر می نمایند؛ بدین ترتیب با دو دسته از جهانگردان مواجه می شویم؛ دسته اول، کسانی که از اماکن مقدس در دین خود بازدید می کنند و گروه دوم، کسانی که به مشاهده اماکن مقدس سایر ادیان می پردازند.

در گردشگری مذهبی گردشگر جهت فراغت از فشارهای زندگی روزمه و زائر، جهت تقرب جستن به خدا سفر می نماید؛ با وجود این اگرچه زائران نیز با هدف دوری جستن از زندگی روزمره، سفر می کنند، محل گردهمایی و تجمع آنان، معابد و اماکن مقدس و مذهبی است، اما هدف آنان، تنها ستایش خداست.

زمانی که افراد از روی کنجکاوی به نقاط گوناکون سفر می کنند و از اماکن مقدس بازدید می نمایند، «زائر» تلقی نمی شوند، بلکه این سفر بایستی با قصد و تمایل عبادت صورت گیرد. برخلاف این نظریه، برخی اظهار می دارند که چندان تفاوتی میان زیارت و توریسم وجود ندراد. همچنین برخی دیگر، توریسم را زیارت مدرن می دانند که با اهداف گوناگون چون فراغت و تفریح صورت می گیرد. شمار دیگری از افراد، توریسم را عبادت جامعه مدرن، و توریست را زائر علاقه مند به مشاهده اماکن مقدس و محل حضور نیروهای ماوراءالطبیعه می دانند.

برخی از نظریه پردازان، با اشاره به شباهت های میان زیارت و توریسم، این دو را پدیده ای متفاوت می نامند. شباهت های میان این دو پدیده، شامل جابه جایی و تغییر موقت محل اقامت، سفر به مقاصد تعیین شده و کسب ایده های جدید است؛ با این حال ویژگی های توریسم، زیارت و فعالیت های انجام شده در سفر و یا در مدت اقامت متفاوت می باشد. عده ای از افراد و نظریه پردازان، توریسم و سفرهای زیارتی را دو پدیده متفاوت از هم معرفی می کنند و عده ای دیگر اظهار می دارند که برخی از مختصات و ویژگی های سفر در انگیره های دینی ریشه دارد.

متخصصان علوم الهی اظهار می دارند که گردشگری راهی برای ارتباط با دنیای آفرینش الهی است و حتی سفر تفریحی، سبب غنای معنوی می گردد. برخی افراد نیز توریسم و سفرهای زیارتی را فعالیت هایی مبتنی بر سه عامل درآمد، وقت آزاد و مجوز سفر می دانند. گروهی دیگر نیز بر این باورند که سفرهای زیارتی دارای برخی از ویژگی های توریسم است و هرچه فاصله مقصد زیارت، و معابد و اماکن مقدس از مبداً بیشتر باشد، بعد گردشگری اهمیت و نمود بیشتری دارد؛ همچنین بنا به عقیده برخی از افراد، توریسم و سفرهای زیارتی، دو مقوله جدا از هم نیستند و برخی دیگر با تأکید بر تفکیک و جدایی میان آن دو، مقوله ای مابین این دو امر (توریسم و سفرهای زیارتی) را معرفی نموده اند.

سازمان جهانی گردشگری، این تعریف را برای توریسم ارائه می نماید: «فعالیت افراد برای سفر و اقامت در اماکن خارج از محیط عادی، به طوری که سفر و اقامت با هدف تجارت، تفریح و یا دیگر اهداف، بیش از یک سال به طول نینجامد». از آنجایی که سفر با انگیزه های دینی را می توان جزو «اهداف دیگر» مذکور در این تعریف تلقی نمود. بدین ترتیب می توان زائران را نیز گردشگر به شمار آورد.


نظر خودتان را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد