تاریخ سریلانکا

در اعماق تاریخ سریلانکا

کشور سریلانکا که پیش از این سیلان (Ceylon) نامیده می شد، جزیره‌ای در اقیانوس هند است که توسط تنگه پالک (Palk Strait) از کشور هندوستان جدا می شود. این جزیره بین عرض جغرافیایی ۵°۵۵′ و ۹°۵۱′  شمالی و طول جغرافیایی ۷۹°۴۱′ و ۸۱°۵۳′ شرقی قرار گرفته و دارای حداکثر طول ۲۶۸ مایل (برابر با ۴۳۲ کیلومتر) و حداکثر عرض ۱۳۹ مایل (برابر با ۲۲۴ کیلومتر) است. با الی گشت همراه باشید تا از تاریخ این منطقه بیشتر بدانید:

مطالب مرتبط:
جاذبه های گردشگری سریلانکا
تاریخچه پنهان در پس حمام های سنتی استانبول

تاریخ سریلانکا

این جزیره در مجاورت شبه قاره هند قرار داشته و باعث شده تا از دوره باستان ارتباط و فعل و انفعالات فرهنگی بین این دو کشور ایجاد شود. با توجه به این که سریلانکا در تقاطع مسیرهای سفرهای دریایی اقیانوس هند قرار گرفته، در طول تاریخ تأثیرات فرهنگی دیگر تمدن های آسیایی را دریافت کرده است.

جغرافی دانان یونان باستان سریلانکا را تپروبین (Taprobane) می نامیدند. اعراب از آن با عنوان سرندیب (Serendib) یاد می کردند. در این اواخر، طراحان اروپایی در تهیه نقشه این منطقه آن را سیلان نامیدند که این نام هنوز گاهی اوقات برای مقاصد تجاری به کار گرفته می شود. این کشور از سال ۱۹۷۲ میلادی به طور رسمی سریلانکا نامیده شد.

تمدن متمایز سریلانکا، با ریشه ای تاریخی که به قرن ۶ پیش از میلاد باز می گردد، توسط دو عامل مشخص می شود: حفظ آیین تراوادا (Theravada Buddhism) با داشتن مدرسه ارتدوکس با سنت های ادبی آن در زبان پالی و توسعه بیش از دو هزار سال از یک سیستم پیچیده آبیاری در بخش های خشک کشور. این تمدن با تاثیراتی که از اسلام و آیین های دیگر گرفته، غنی تر شده است.

سریلانکا در سال ۱۹۴۸ میلادی پس از ۱۵۰ سال حکمرانی و تسلط بریتانیا، به استقلال دست پیدا کرد و به تازگی به سازمان ملل متحد پیوسته است. این کشور در حال حاضر یکی از اعضای اتحادیه کشورهای مشترک المنافع و اتحادیه همکاری های منطقه ای جنوب آسیا است. کلمبو (Colombo) که در طول حکومت بریتانیا به عنوان مرکز اصلی شهری به وجود آمده بود، امروزه پایتخت اجرایی، قضایی و تجاری سریلانکا است و سری جایاواردنپورا کوته  (Sri Jayewardenepura Kotte) پایتخت قانونی و سیاسی این کشور به حساب می آید. از نظر دولتی، سریلانکا به ۹ استان و ۲۵ منطقه تقسیم شده است.

کشور سریلانکا، کشوری پر جمعیت محسوب می شود. بیشتر مردم این کشور فقیر هستند و در مناطق روستایی زندگی می کنند. بیشتر این افراد برای امرار معاش خود به اقتصاد مبتنی بر کشاورزی وابسته هستند. محیط زیست طبیعی این کشور بسیار متنوع و غنی است و در سطح جهانی به عنوان یکی از کشورهای دارای زیبایی های طبیعی فراوان شناخته می شود. این کشور دارای تنوع گروه های نژادی و قومیتی بسیاری است که هر کدام از آنها از میراث فرهنگی مختص خود برخوردار هستند که در کل یک چشم انداز فرهنگی غنی را از این کشور به نمایش می گذارد.

نظر خودتان را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد