alexaa

۱۰۰ سال دیگر زمین را چگونه خواهیم دید؟

روند گرمایش زمین را باید روز به روز کندتر کنیم

در هفته ای که گذشت خبری مبنی بر خروج آمریکا از قرارداد اقلیمی پاریس منتشر شد که همه را شکه کرد، قراردادی که ترامپ زیر پا گذاشت تا همه ی دوستداران محیط زیست را نگران کند. او گفته استفاده نکردن از سوختهای فسیلی و ذغال سنگ با برنامه های او درتقابل است و به همین دلیل گرمایش زمین با سرعت بیشتری پیش خواهد رفت.

این تصمیمات در حالی گرفته شده که امسال گرمترین سال زمین از سال ۱۸۸۰ است و برای پنجمین بار رکورد گرمای زمین از زمان ثبت آن، شکسنه شده است. در ادامه با الی گشت، نگاهی به آینده ی کره زمین بیاندازید.

گرمایش زمین
مطالب مرتبط:
چطور در طول سفر مراقب زمین باشیم؟!
سفر به اعماق زمین

کره‌ی زمین ۱.۲۶ درجه سلسیوس (۲.۳ درجه فارنهایت) نسبت به متوسط دوران پیشاصنعتی گرم شده است. این مقدار به حد تعیین‌شده توسط قانون‌گذاران بین‌المللی برای گرمایش جهانی (۱.۵ درجه سلسیوس، ۲.۷ درجه فارنهایت) بسیار نزدیک است. گوین اشمیت، دانشمند اقلیمی و مدیر مؤسسه‌ی مطالعات فضایی گودارد ناسا، پیش از این گفته بود:

هیچ توقفی برای گرمایش جهانی وجود ندارد. هر چیزی که تاکنون اتفاق افتاده، بخشی جدایی‌ناپذیر از این سیستم است.
این امر بدین معنا است که حتی اگر همین فردا انتشار کربن را به صفر برسانیم، تغییرات اقلیمی قرن‌ها باقی خواهند ماند. همه‌ی ما می‌دانیم که این انتشار قرار نیست متوقف شود. بنابراین، بر اساس گفته‌ی اشمیت، تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که سرعت تغییرات اقلیمی را به نحوی کم کنیم تا بتوانیم با رنج کمتری با آن انطباق پیدا کنیم.

اگر موفق شویم تغییرات آب و هوا را به‌وسیله‌ی توافق‌های بین‌المللی مانند قرارداد پاریس (پیشرفت‌های وسیع در انرژی‌های تجدید پذیر و فناوری‌های جذب کربن) مهار کنیم، آنگاه زمین در صد سال آینده این‌گونه به نظر خواهد رسید.

اشمیت معتقد است که ۱.۵ درجه‌ی سلسیوس به‌عنوان حد گرمایش جهانی، در بلندمدت منتفی است. او تخمین می‌زند که تا سال ۲۰۳۰، ما این حد افزایش دمایی را پشت سر گذاشته‌ایم. البته اشمیت خوش‌بین است که ما از ۲ درجه سلسیوس (۳.۶ درجه فارنهایت) بیشتر از میانگین دوران پیشاصنعتی فراتر نرویم. سازمان ملل متحد امیدوار است که ما به این مقدار هم نرسیم.

بیایید فرض کنیم که دمای کره‌ی زمین، جایی بین این دو حد ذکرشده باشد. در پایان این قرن، ما با جهانی روبرو خواهیم بود که دمای آن سه درجه‌ی فارنهایت از میانگین دمایی کنونی‌اش بیشتر است. میانگین دمای سطح به‌تنهایی تصویری کامل از تغییرات اقلیمی به ما نمی‌دهد. ناهنجاری‌های دمایی یا تفاوت دمای یک منطقه با مقدار معمول آن، نوسان شدیدی دارد.

به‌عنوان مثال، روزی از روزهای سال ۲۰۱۶ در دایره‌ی قطب شمال، دمای هوا اندکی از دمای انجماد آب بالاتر بود. چنین دمایی برای چنین منطقه‌ای واقعا گرم محسوب می‌شود. چنین ناهنجاری‌های دمایی بیشتر و بیشتر اتفاق خواهند افتاد.

گرمایش زمین

این امر بدین معنا است که سال‌هایی مانند ۲۰۱۶ – که کمترین میزان یخ‌های دریایی را داشت – بیشتر رخ خواهند داد. تابستان‌های گرینلند تا سال ۲۰۵۰ کاملا بدون یخ خواهند شد.

در تابستان سال ۲۰۱۲، ۹۷ درصد از ورقه‌ی یخ سطح گرینلند شروع به ذوب شدن کرد. این اتفاق در هر قرن فقط یک بار رخ می‌دهد. اما از این پس تا پایان این قرن، هر ۶ سال چنین رویدادی را شاهد خواهیم بود.

خبر خوب این است که یخ‌های قطب جنوب، تقریبا دست‌نخورده حواهند ماند و در افزایش سطح آب دریا نقشی نخواهد داشت. فروپاشی‌های غیرمنتظره‌ی قفسه‌های یخی، پژوهشگران را با افزایش بیشتر سطح دریاها شگفت‌زده خواهد کرد. در بهترین حالت، اقیانوس‌ها تا سال ۲۱۰۰، بین ۶۰ تا ۹۰ سانتی‌متر افزایش سطح آب خواهند داشت.

اقیانوس‌ها در حدود یک‌سوم کربن دی‌اکسید جو را جذب می‌کنند. این جذب دمای آن‌ها را افزایش می‌دهد و آن‌ها را اسیدی می‌کند. افزایش دما، اسیدیته‌ی اقیانوس‌ها را افزایش خواهد داد.

این امر بدین معنی است که تمامی زیستگاه‌های صخره‌های مرجانی در مناطق استوایی نابود خواهند شد. در بهترین حالت، نیمی از صخره‌های مرجانی گرمسیری تهدید می‌شوند.

حتی اگر بتوانیم انتشار گازهای گلخانه‌ای را مهار کنیم، تا سال ۲۰۵۰، روزهای بسیار گرم مناطق استوایی ۵۰ درصد افزایش خواهد یافت. در مناطق شمالی‌تر، ۱۰ تا ۲۰ درصد روزهای سال گرم‌تر خواهند بود.

بدون کنترل انتشار گازهای گلخانه‌ای (حالتی محتمل)، دمای مناطق استوایی در تمام طول تابستان، به نحو غیر معمولی گرم خواهد ماند. در مناطق دمایی، ۳۰ درصد یا بیشتر از روزها، دمایی خواهند داشت که ما در حال حاضر نامعمول می‌دانیم.

حتی مقدار بسیار کمی از گرما، منابع آبی را محدود خواهد کرد. پژوهشگران در مقاله‌ای در سال ۲۰۱۳، بیان کردند که خشکسالی‌های جهان بیشتر و شدیدتر خواهد شد. تغییرات اقلیمی در میان ۴۰ درصد از تمامی زمین‌ها، سبب خشکسالی‌های عظیم خواهد شد (دو برابر مقدار کنونی).

بیایید نگاهی به آب و هوا بیندازیم. رویداد ال‌نینوی ۲۰۱۵-۲۰۱۶ را در نظر بگیرید. بلایای طبیعی بیشتری در راه خواهند بود: از سال ۲۰۷۰ و پس از آن، توفان‌ها، آتش‌سوزی‌ها و موج‌های گرما انتظار ما را می‌کشند.

در حال حاضر، انسان‌ها لبه‌ی یک پرتگاه ایستاده‌اند. اگر نشانه‌های هشدار را نادیده بگیریم، سرنوشت ما در سیاره‌ای کاملا متفاوت رقم خواهد خورد، سیاره‌ای با اقلیمی در نقطه‌ی مقابل آخرین عصر یخبندان.

ما می‌توانیم راه حل پیدا کنیم. اگر نشر گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهیم و فناوری‌های جاذب کربن را توسعه دهیم، سناریوهای متفاوتی رخ خواهند داد.

اشمیت می‌گوید کره‌ی زمین در سال ۲۱۰۰ جایی بین این دو نقطه خواهد بود: کمی گرم‌تر از امروزه و خیلی گرم‌تر از امروز. این تفاوت به معنای میلیون‌ها زندگی است.

نظر خودتان را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد